آموزش و پرورش سهم زیادی از بودجه کشور ندارد و این میزان درمان کننده‌ بسیاری از دردهای مزمن در آموزش و پرورش نیست.آموزش و پرورش نیاز به بسیج همگانی دارد تا صاحبنظران ،کارشناسان و فعالان اقتصادی و آموزشی با توجه به امکانات انسانی و فیزیکی آموزش و پرورش دست به ایده‌پردازی و خلاقیت بزنند و تا حدودی چالش‌های مالی را مدیریت کنند.

بطور معمول وقتی بحث از اقتصاد سازمان و وزارتخانه‌ای می شود منظور بررسی منابع در آمدی و نحوه هزینه کرد و تخصیص آن منابع است. در آموزش و پرورش برخلاف برخی دستگاههای دولتی آن‌قدر فصل درآمدزایی وجود ندارد که بتواند در سند بودجه ای خود به آن اتکا نماید.همین مساله باعث شده که بیشترین تلاش از سوی وزیر و مدیران ارشد این وزارتخانه کسب بودجه بیشتر از دولت و درخواست افزایش بودجه از طریق مجلس وکمیسیون تخصصی آن باشد. واقعیت این است که با توجه به محدودیتهای بودجه ای دولت و نیز تلاش دولت برای رفع مشکلات مزمن دیگر جامعه از جمله رونق بخشیدن به طرح‌ها و پروژه های عمرانی که به دنبال خود به حل مشکلات بیکاری وافزایش تولید را دارد، بیش از این توان افزایش بودجه آموزش وپرورش را ندارد . از طرف دیگر یکی از اصول صریح قانون اساسی(اصل سی‌ام) کسب درآمد از طریق وجه وشهریه معنای دیگری پیدا می کند وآن عبارت است از اینکه با توجه به این محدودیتها چگونه می توان از امکانات بالقوه و بالفعل آموزش و پرورش کسب درآمد کرد. البته علاوه بر راهکارهای کسب درآمد باید نسبت به نحوه هزینه کرد و چالش‌های موجود در آموزش وپرورش نیز حساسیت به خرج داد. آموزش وپرورش دو قابلیت مهم دارد که با توجه به کار کارشناسی توسط اقتصاددانان خبره و نیز مدیران اجرایی که دید اقتصادی نیز دارند می تواند آموزش وپرورش را درآمدزا نموده وبه معضل مزمن آموزش وپرورش یعنی دستمزدهای پایین افراد شاغل در این نهاد و همچنین افزایش های اندکی که با توجه به آن درآمد پایین نمی تواند خلاء مزمن در آمد و هزینه معلمان و سایر عوامل را پر کند. این دو قابلیت : برخورداری از نیروی انسانی توانمند و مکان‌های آموزشی ،فرهنگی و رفاهی است که در اختیار آموزش و پرورش قرار دارد از آنجایی که آموزش و پرورش بالاترین آمار کارکنان شاغل را در بین دستگاه‌های دولتی دارد و بی‌شک در این میان افرادی هستند که با خلاقیت و دانش اقتصادی می‌توانند از فضای موجود در آموزش و پرورش استفاده کنند و ایده‌های نو در عرصه مالی و رفاهی پیشنهاد دهند . چه بسا معلمان و کارشناسانی که در هنرستان‌های فنی و حرفه‌ای و کاردانش مشغول به خلاقیت هستند و با تکیه بر توان علمی و مهارتی خود به همراه شوق یادگیری هنرجویان منابع درآمدی مطلوبی را در هنرستان‌های ایجاد کرده‌اند. البته نه به این معنی که هنرستان‌ها محل کسب درآمد شود بلکه با این هدف که هنرجویان از بدو ورود به هنرستان‌ مهارت ارزش‌افزا را فرا بگیرند و در کنار آن  بتوانند برای مدرسه خود با فروش فعالیت‌ها و کارهایشان درآمدزایی کنند. و اینکه آموزش و پرورش دارای مکان‌هایی با بهره‌برداری تجاری و فرهنگی است، که می‌تواند یکی از محل‌های مطمئن و پردرآمد برای آموزش و پرورش باشد البته باید دقت شود این اماکن و تعلقات آموزش و پرورش به گونه‌ای درآمدزا قرار بگیرند که آسیبی به اهداف آموزش و پرورشی نظام تعلیم وتربیت نزند.

خلاصه کلام این است که آموزش و پرورش سهم کمی از بودجه کشور دارد و این میزان درمان کننده‌ بسیاری از دردهای مزمن در آموزش و پرورش نیست.آموزش و پرورش نیاز به بسیج همگانی دارد تا صاحبنظران ،کارشناسان و فعالان اقتصادی و آموزشی با توجه به امکانات انسانی و فیزیکی آموزش و پرورش دست به ایده‌پردازی و خلاقیت بزنند و تا حدودی چالش‌های مالی را مدیریت کنند.

دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی