امروز

چهارشنبه, ۴ مهر , ۱۳۹۷

  ساعت

۰۰:۳۲ قبل از ظهر

سایز متن   /

جوامع توسعه یافته زمانی به رفاه در تمامی‌ابعاد زندگی – سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و…-  با شاخص‌های پایدارِ توسعه دست پیدا کردند که به اهمیتِ ساختار و پیامدهای نظام آموزشی پی بردند. از آن رو با سرمایه گذاری در تمامی‌جنبه‌های سیستم آموزشی خود،  به سامان و هدفمندی سازه‌های اجتماعی دست یافتند. امروز بر کسی پوشیده نیست که نظام آموزشی مترقی و مطلوبی نداریم و برای به روز رسانی و رسیدن به داشته‌های نظام آموزشی نوین نیاز به حرکت و تحول و خلاقیت هست . بنابراین تا اینجا همگان چه کارشناسان آموزشی و معلمان و چه ذی نفعان این نظام از این نیاز باخبر هستند و قصد برآن شده تا همگام با اسناد بالادستی در  این مسیر تغییرات موثری رخ دهد‌. گاهی وقت‌ها شانتاژهای خبری و بردهای تبلیغاتی برخی از برنامه‌ها و ایده‌های  دولتی – چه برنامه خوب اثر و چه برنامه بد اثر- بیش‌از اندازه در جامعه نمود پیدا می‌کند، آنقدر که باعث ضربه زدن و خسران به دیگر فعالیت‌ها و برنامه‌هایی می‌شود که در حال شکل گیری و اقدام

 هستند.
با شروع کار دولت دوازدهم و تکیه زدن بطحایی بر مسند وزارت آموزش و پرورش، در کنار انتقادات و استقبال‌هایی که از آمدن وی شد آنچه خوب جلوه کرد و وعده داده شد، این بود که قرار است اتفاقات خوبی در این وزراتخانه بیفتد که تاکنون شاهد برخی از تحولات خوب همچون رسیدگی به محتوای کتب درسی، حذف آزمون‌های مدارس، هدفمندی تکالیف نوروزی‌، گام برداشتن در مسیر ترویج کتاب خوانی، پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی و… در این وزارتخانه بوده‌ایم. البته در کنار اینها برنامه‌هایی هم بوده که نه تنها باری از دوش این نظام برنداشته بلکه آن را سنگین‌تر و راکد‌تر نیز کرده، اما در این یادداشت به آنها پرداخته نخواهد شد و تنها به یک وعده عملیاتی نشده اشاره خواهد شد.
بطحائی با وجود مشاورانی که دارد چند ایده و  برنامه ‌ملی و تحولی داشته که تیم رسانه‌ای وی به خوبی توانسته‌اند بر روی آنها مانور تبلیغاتی و فضاسازی  داشته باشند و با بهره‌گیری از این روند، جو همیشه معترض این سیستم را کمی‌آرام نگه دارند. اما گاهی باید شمرده‌تر حرکت نمود و آهسته طی مسیر کرد تا با طوفانی که بلند می‌شود دیگر برنامه‌ها ضرری نبینند. فریدریش نیچه در این خصوص می‌گوید: «آن که می‌خواهد روزی پریدن بیاموزد، نخست می‌‌باید ایستادن و راه رفتن و دویدن و بالارفتن و رقصیدن آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نمی‌کنند». آموزش و پرورش هم اگر خواهان تحول و تغییرات ملموس هست نباید از این حرکت مداوم و تدریجی دور شود‌. در دوران انتخابات ریاست جمهوری در کنار آن همه گفتمان‌های تبلیغی و وعده‌ای، قول و قرار حضور زنان بیشتر از همه خوش درخشید و تاکنون در برخی از وزارتخانه‌ها و نهاد‌ها هم به شکلی عملی شدن این وعده اتفاق افتاده است. آموزش و پرورش هم در این میان برای آنکه از این جریان جا نماند به تکاپوی حضور زنان رسید اما تا امروز نتوانسته به خوبی آن را نمایان و اجرایی کند. بهره‌گیری از حضور زنان در مناصب مدیریتی و سیاستگذار از جمله مصادیق وعده‌های وزیر آموزش و پرورش در روزها ی آغازین دوران وزارتش بوده است. اما آنچه به چشم می‌آید و در نهان خبر می‌شود هنوز به آن حد از عمل نرسیده که به وعده ی وزیر جامه ‌اجرا بپوشاند.
باید اذعان نمود که تا امروز حضور مردان در پست‌های مهم و کلان این وزارتخانه به اندازه‌ای پر رنگ بوده وهست که فهم تساوی، برابری و همچنین شایسته‌سالاری را در ذهن مخاطب دچار چالش کند‌. این نظام لنگ لنگان  کنونی چند دهه هست که با افکار و اندیشه‌های  مردانه مدیریت می‌شود واکنون  وقت آن رسیده و گذشته که به ذخایر غنی نیروی انسانی در جنس زنان هم رجوع شود و به آنان که به حق، خلاق، مدیر، مدبر و علمی‌هستند، فضای اقدام و عمل  در حیطه‌های سیاستگذاری داده شود. زنان توانمند و متعهد آن قدر در همین وزارتخانه و مدارس تابعه اش هستند که هر کدامشان با رویکردهای نوینی که دارند توان تحولی خوش رنگ و نشان را در این نظام آموزشی دارند. در همین راستا  مدیر کل امور زنان و خانواده وزارت آموزش و پرورش با هدف تحقق برنامه ششم توسعه مبنی بر سهم سی درصدی زنان از مدیریت عالی کشور، در اقدامی ابتکاری برای اولین بار دوره ی آموزشی «توسعه مهارت‌های مدیریتی زنان» را برای مدیران زن مناطق آموزشی کشو برگزار کرد. نحوه برقراری ارتباط موثر، اصول و فنون گفتگو و مذاکره، بودجه ریزی عملیاتی، کاربرد فن آوری اطلاعات در مدیریت و اینکه چگونه می توان یک رهبر آموزشی بود و…. از جمله آموزش‌هایی بود که در این دوره اجرا شد. در روزگاری که کشور درگیر بودن و نبودن زنان در منصب وزارتی و حضور آنان در عرصه‌های سیاستگذاری و حتی بیشتر شدن فعالیت‌های اجتماعی‌شان هست، این قبیل اقدامات نه تنها باید مورد تقدیر قرار بگیرد بلکه تداوم آن در مسیر توسعه واجب و ضروری است‌. آنچه این قلم را برای آن واداشت تا از این ایده ‌آموزشی و حرکت نوین در عرصه‌ توان‌افزایی زنان در مدیریت بنگارد، نه تنها قدر و منزلت بخشیدن به  این برنامه امیدبخش هست، بلکه با اشاره به وعده وزیر بر به کارگیری بانوان در فعالیت‌ها، شِکوه از عدم حضور وی به عنوان عالی‌ترین مقام وزارتی  در این دوره‌ آموزشی است . نه به این منظور که صرفا حضور وزیر دربرنامه‌ای باشد، بلکه با این نشان که به مثال چندین برنامه ‌که با عنوان وزیر دعوت می‌شود این بار در گردهمایی مدیران زن حضور می‌‌یافت و با آنان سیستم آموزشی کشور را واکاوی می‌کرد. فرض بر این که بطحایی آن قدر برنامه‌ها و فعالیت‌های دیگر دارد که نمی‌تواند در همه ‌آنها حضور داشته باشد و پای سخن‌ها و برنامه‌ها بنشیند. اما این دلیل باز هم نمی‌تواند عدم حضور وی را در جمعی که مدیران زن آموزش و پرورش کشور هستند- جمعی فرهیخته که هرکدام در حوزه ی مدیریتی خود اقدامات ماخوذ به نتیجه‌ای داشته اند- توجیه
کند.
در این جمع،  بی‌شک افرادی هستند که وزیر می‌توانست در جمع آنان ضمن بررسی مسائل و چالش‌های مدیریت زنان دربرخی از نقاط کشور، گزینه‌های خوبی از بین آنان برای مناصب کلان وزارتخانه در نظر بگیرد. بطحایی در این چند ماه بودنش در وزارت آموزش و پرورش، فراز و فرودهایی داشته که باید برای فرازهای آن به وی تبریک گفت و حمایتش کرد، اما این خواست از وی مبنی  بر افزایش سهم زنان از مدیریت عالی دستگاه تعلیم وتربیت، درخواست منطقی و اصولی است که باید برای آن بیشتر از پیش برنامه‌ریزی کند. نظام آموزشی کشور آن قدر تن رنجور و خسته‌ای دارد که برای بهسازی و توانمندی خود نیازمند حضور زنان و مردان فرهیخته در کنارهم در امور سیاستگذاری و تصمیم گیر  هست.  امید است با تغییر نگرش مثبت اجتماعی و برقراری  برابری و عدالت جنسیتی و همچنین دغدغه شدن این امربرای وزیر آموزش و پرورش، این امکان فراهم شود تا نظام آموزشی کشور با حضور زنان اندیشمند، از تحول مدیریتی در ساز و کار خود  برخوردار
شود.

برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

تازه های سایت

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی