امروز

سه شنبه, ۲۹ خرداد , ۱۳۹۷

  ساعت

۰۷:۳۸ قبل از ظهر

سایز متن   /

خبر به صورت خیلی سریع در شبکه‌های اجتماعی و خروجی خبرگزاری‌ها با عناوینی مانند«هواپیمای تهران یاسوج در مسیر پرواز ناپدید شد»، «احتمال سقوط هواپیمای مسافربری در مسیر»… و در آخر «تایید سقوط هواپیمای مسافربری آر تی ۷۲ در سمیرم و جان باختن ۶۶ نفر از سرنشین‌های آن» قرار گرفت.

هر روز به فراخور معضلات شهرنشینی در کلانشهر تهران، با آلودگی هوا و بلعیدن میلیون‌های تن گاز مونوکسیدکربن توسط شهروندان، مرگ در یک قدمی هر جنبنده‌ای قراردارد و معمولا راه‌حل دم دستی، تعطیلی مدارس و عدم فروش مجوز طرح ترافیک است. ناگفته پیداست این راه‌حل‌ها فقط مسکنی زودگذر برای درمان این درد دیرین است و قطعا بدون بررسی همه‌جانبه، حل موضوع ابتر خواهدماند.

هر روز در لابه‌لای صفحه حوادث روزنامه‌ها اخباری از واژگونی اتوبوس حامل مسافران بر اثر بی‌احتیاطی راننده یا خواب آلودگی بدون بررسی دیگر جوانب مانند کیفیت خودرو، شرایط جغرافیایی جاده و ایمنی جاده و کشته و زخمی شدن تعدادی از مردم، رشد آسیب‌های اجتماعی در نبود آموزش‌های موثر و تجویز نسخه تک‌عاملی و در برخی مواقع پاک کردن صورت مساله و ده‌ها مشکل و آسیب دیگر، حکایت حزین از بیمار در حال احتضاری را روایت می‌کند که در صورت عدم مداوا وضعیت او بحرانی خواهدشد.

کاهش سن فحشا، اعتیاد به مواد مخدر صنعتی، افزایش نرخ طلاق و رشد فزاینده آسیب‌های اجتماعی مانند قتل و خودکشی، مقابله با ابر چالش هزاره سوم یعنی آب، ترک تحصیل دانش‌آموزان در مناطق محروم، عدم فهم مشترک از مشکلات فرهنگی و اجتماعی کشور با توجه به موازی‌کاری نهادهای فرهنگی، آلودگی هوا به دلیل وجود ریزگردها و بسیاری از مشکلاتی که هر روز تیتراژ پایانی سریال زندگی ما انسان‌ها به تصویر می‌کشد و می‌توان با سناریوی منطقی و مناسب پایان خوبی را برای آن تصویر کرد.

توسعه پایدار، مهم‌ترین شاخص رشد و پیشرفت یک کشور است و رشد مشارکت و همدلی اجتماعی یکی از مهم‌ترین ابزارهای سنجش توسعه پایدار در جهان محسوب می‌شود. اما آنچه امروزه در این باره با مرور وقایع هر روزه کشور، به وضوح دیده می‌شود، رشد بیماری «بی‌تفاوتی اجتماعی» است. بی‌تفاوتی در جامعه امروز ما نوعی بیماری اجتماعی است؛ همان‌گونه که در مقابل آن هر گونه اعتنای اجتماعی در مقیاس «فردی و اجتماعی» نشانه پویایی و سلامت جامعه است. زمانی که فردی در مقابل این وقایع ناگواراحساس مسوولیت در مقابل همنوع خود نداشته باشد، تعهد چندانی هم به رشد و پیشرفت جامعه خود و اعتلای فرهنگی، اجتماعی، علمی و اقتصادی آن نخواهد داشت.

این در حالی است که احساس تعلق خاطر فرد به کلیت جامعه و تعهد به سرنوشت جمعی، عمل مهمی در حفظ انسجام ملی اعتلای همه‌جانبه کشور است و در چنین وضعیتی تک‌تک افراد به جامعه احساس پیوستگی خواهند داشت.

«بی‌تفاوتی اجتماعی»، چنانچه در جامعه به عنوان یک مساله اساسی مورد بررسی همه‌جانبه و با مشارکت همه بخش‌ها و دستگاه‌ها قرار نگیرد، دیری نمی‌پاید تا پیوستگی کلیت اجزای جامعه از بین خواهد رفت و این می‌تواند سرآغاز بحران‌های هویتی و ساختاری در جامعه باشد.

منبع : اعتماد

برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

تازه های سایت

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی