امروز

چهارشنبه, ۲۷ دی , ۱۳۹۶

  ساعت

۰۲:۵۴ قبل از ظهر

سایز متن   /

نوشتن از بودجه آموزش‌وپرورش سخت است! بودجه‌ای که بیش از دو دهه است کسری‌اش پیش از خودش به مدرسه‌ها می‌رسد؛ کسری‌ای که برخی آن را پنج هزار‌ میلیارد تومان می‌دانند و برخی هم درِگوشی ١٠‌ هزار ‌میلیارد و شاید بیشتر! بودجه‌ای که مجلس بیش از ٩٣درصدش را هزینه پرسنلی می‌داند و برخی دست‌اندرکاران بیش از ٩٨ درصد! کسری آزاردهنده‌ای که حتی گرداندن و بقای مدرسه‌های شبانه‌روزی به شدت وابسته می‌شود به خیرین و…؛ اکنون نیز برای گریز از این کسری چشم به اجاره یا فروش ملک‌ها و مدرسه‌هایی دوخته شده که سرمایه‌های گذشته و حال و آینده فرزندان این سرزمین هستند. با اینکه نگارنده تا اندازه‌ای فشارهای مالی بر دست‌اندرکاران را درک می‌کند اما گمانی ندارد که حتی فروش این سرمایه‌ها تنها مسکنی یک یا چند ساله است و نمی‌تواند در درازمدت گره دشواری‌های مالی آموزش را بگشاید. ازاین‌رو همچنان تنها راه برون‌رفت از گرفتاری‌های مالی نهاد آموزش- که سال‌هاست به جای نگرانی از کیفیتِ آموزش، مدرن‌سازی و کارآمدی آن به نخستین اولویت تبدیل شده است- را تلاش برای گفت‌وگو با همه بخش‌های حاکمیتی کشور می‌داند و کوشش برای نشان‌دادن نقش یکتای آموزش در سرنوشت کشور و انتقال اهمیت این نهاد از زبان‌ها به اندیشه‌ها. بی‌گمان چنین کاری زمان‌بر و دشوار است اما چاره‌ای جز این نداریم. اگر بتوان بخش‌های حاکمیتی را برای توسعه نهاد آموزش همراه کرد، دیگر چندان سخت نیست که بنیادهای اقتصادی قدرتمند را راضی و حتی وادار کرد در راستای توسعه کشور مالیات خویش را صرف بهبود وضع آموزش کنند. دست‌اندرکاران آموزشی باید تلاش کنند نهاد آموزش را به گفتمانی ملی- حاکمیتی تبدیل کنند و برای این کار از همه ابزارها بهره گیرند و از آن میان دیدار و گفت‌وگو با  مسئولان قوای کشور. آموزش کشور بیش از هر زمانی نیاز به تلاش واقعی دارد. چنین تلاش‌هایی ضروری است ازاین‌رو باید سر به راه نهاد که خود راه بگوید که چون باید رفت!

برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

تازه های سایت

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی