امروز

سه شنبه, ۳۰ آبان , ۱۳۹۶

  ساعت

۱۳:۳۲ بعد از ظهر

سایز متن   /

 
در سالنامه‌های کشور امروز یعنی ١٣ آبان به نام روز «دانش‌آموز» نامگذاری شده است. ریشه نامگذاری یک روز به نام دانش‌آموز به‌ سال ۵٧ و درگیری‌های انقلاب برمی‌گردد. جدای از بزرگداشت‌های رسمی، این روز به‌عنوان تنها روز رسمی و ملی دانش‌آموز می‌تواند بهانه‌ای باشد برای پرداختن به دانش‌آموز و دغدغه‌هایش، دانش‌آموز و حقوقش، دانش‌آموز و وظایفش، دانش‌آموز و نسبتش با ساختار آموزشی، دانش‌آموز و جایگاهش در دگرگونی‌های اجتماعی- فرهنگی و سیاسی کنونی و آینده، دانش‌آموز و راهکارهایی برای پرورش‌اش به‌عنوان شهروندانی با ویژگی‌های ملی و جهانی و… و البته همه دشواری‌هایی که ممکن است نسل آموزش یابند،‌ امروز را از رسیدن به هدف‌های نوین آموزش باز دارد و به سویی ببرد که سال‌ها رفته است؛ سویی که مهمترین مشخصه‌اش، ماندن در گام‌های نخست توسعه و جاماندن از قافله پیشرفت‌های شگفت‌آور در جهانی است که دمادم دگرگون می‌شود. امروزه دست‌کم در سطح هدف‌ها، آموزش نوین به دنبال پرورش شهروندانی سنجش‌گر در اندیشه و عمل با محوریت اخلاق است؛ اخلاقی بر نهاده بر حقوق بشر. در آموزش و پرورش نوین «دانش» در واژه ترکیبی دانش‌آموز، افزون بر اشاره به برداشت سنتی- تاریخی‌اش یعنی گردایه‌ای از آگاهی‌هایی که نوآموز را در خواندن، نوشتن و حساب توانا و زمینه آشنایی و آموختن علوم گوناگون را فراهم می‌کند، اشاره به دانسته‌هایی دارد که توانایی زیست فردی و اجتماعی بهینه در جهانی آکنده از پیچیدگی‌های روزافزون را نیز بالا می‌برد، اما پرسش اینجاست که ساختار آموزشی ما تا چه اندازه توانسته و می‌تواند شهروندانی پرورش دهد که سنجش‌گرانه بیندیشند و اندیشگرانه و اخلاقی زندگی کنند؟ بی‌گمان تا رسیدن به نقطه آغازین آموزش با ویژگی‌های پیش گفته، راه درازی پیش‌رو داریم؛ گرچه نشانه‌هایی از تغییر اندیشه و رویکرد جامعه و دست‌اندرکاران به سود چنین آموزش‌هایی دیده و شنیده می‌شود. پررنگ‌شدن واژه پرورش و تمرکز گفتاری و نوشتاری بر آن، دلیلی روشن بر آغاز دوره‌ای تازه در برداشتن نخستین گام در مسیر آموزش‌هایی نوین در مدرسه و کلاس‌هاست. باید امیدوار بود؛ هرچند اندک! اندک از آن‌رو که هنوز کلاس‌ها و مدرسه‌های ما امکانات چنین آموزش‌هایی را ندارند، هنوز آموزش‌دهندگان ما، نه‌تنها این شاخصه‌ها را ندارند بلکه آموزش‌هایی درخور برای پرورش چنین شهروندانی را ندیده‌اند. هنوز درونمایه‌های آموزشی- چه در هدف‌های کلی و چه در سطح کتاب‌ها و در درون کلاس‌ها- دری است که بر پاشنه ١٠٠ساله می‌چرخد و هنوز… اما از همه این کمبودهای نرم‌افزاری و سخت‌افزاری که بگذریم، به یک ویژگی بنیادین آموزش نوین می‌رسیم؛ ویژگی که همچنان امکان بکارگیری‌اش در ساختار آموزشی‌مان را داریم- با کمترین امکانات! ویژگی که نبود یا کمبودش در مدرسه‌ها بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود و همچنان با ‌هزار بهانه‌ بجا و نابجا از دانش‌آموزان دریغ می‌شود. شاخصه‌ای که در شکل سامانمندش گم شده، نهاد آموزشی ماست. این ویژگی مهم و کارآمد در آموزش رسمی کشور «شادی» است. شادی است که امروزه مهمترین ابزار برای آموزشی دلچسب، تاثیرگذار و کارآمد است. نه‌تنها شادی، بلکه آموختن آن نیز از حلقه‌های گم‌شده‌ این ساختار است. برای داشتن آموزشی شاد امکاناتی ویژه نیاز نیست. تنها بهانه می‌خواهد و آموختگی. امروز منِ آموزگار بهانه‌اش، که همانا روز «دانش‌آموز» است، را دارم بی‌گمان اما همه باید تلاش کنیم تا افزون بر بهانه زمینه شادبودن و شادزیستن و چگونگی شادی‌کردن را بیاموزیم. امروز روزِ شادی است، امروز روزِ «دانش‌آموز» است، امروز و همه روز بر دانش‌آموزان خوب کشور شادِ شادِ شاد باد.
برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

تازه های سایت

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی