امروز

سه شنبه, ۳۰ آبان , ۱۳۹۶

  ساعت

۱۳:۴۳ بعد از ظهر

سایز متن   /

 

برای کسانی که نمی‌دانند مسابقه محله چیست باید بگویم که در عصر اطلاعات سوال را نباید شفاهی پرسید، باید تایپ کرد. وظیفه موتورهای جستجو پیدا کردن جواب برای سوالات تایپ شده‌است، پولش را قبلاً گرفته‌اند، منتی نیست. پس مراعات وقت ما را بکنید. تنبلی را کنار بگذارید، بروید برای خودتان چای دم کنید، یک فنجانش را بردارید و از چهاردیواری که در آن هستید بیرون بروید، به اولین درخت که رسیدید زیر آن بنشینید و داستان ما را بخوانید.

از جایی که ما الآن ایستاده‌ایم، یک بالکن بزرگ دیده می‌شود که به اتاقی با درِ شیشه‌ای می‌رسد. راه‌پله‌ای فلزی که بسیار باریک است و پله‌های مرتفعی دارد، این بالکن را به حیاط طبقه پایین وصل می‌کند. پشت ما یک دیوار سیمانی بسیار بزرگ است که خانه همسایه است. آفتاب از ستیغ این دیوار سیمانی دیده می‌شود و هر از چند گاهی مارمولکی که از آفتاب فرار کرده، روی آن سایه می‌گیرد. غنچه یک پایش را روی لبه آهنی چارچوبِ در گذاشته و پای دیگر را روی این پا، یک دست را به لبه چارچوبِ در گرفته و تاب می‌خورَد. سرش را به سمت آفتاب بالا گرفته؛ اما آفتاب روز جمعه، بدجوری داغ است و شلاق می زند (برداشت سیاسی ممنوع؛ ما یک قصه‌پرداز معمولی هستیم. چای‌تان را با لذت بنوشید؛ لطفاً. فقط با جانداران اطراف‌تان مادام که به‌تان حمله نکرده‌اند با مدارا برخورد کنید. سپاس). پلک‌ها را به هم نزدیک کرده و آفتاب از پس مژه‌هایش می‌لرزد. یک دفعه سرش را به سمت تلویزیونی که داخل اتاق جا خشک کرده برمی‌گرداند و بعد پابرهنه روی موزاییک‌های بالکن می‌دود، دستش را به نرده‌های بالکن می‌گیرد و تا کمر از نرده‌ها آویزان می‌شود: «مامااااان… شروع شد… ماماااااان… بدو شروع شد…» و تا وقتی صدای «اومدم» مادرش را نمی‌شنود و گوشه دامنش را از آن بالا نمی‌بیند، نرده را ول نمی‌کند. به سمت اتاق می‌دود و چند بار کف پاهایش را به لبه آهنی چارچوبِ در می‌مالد و بعد با دست، کف پاهایش را پاک می‌کند. نخندید، واقعاً این کار را می‌کند. مراقب جانداران اطراف‌تان باشید.

خنده‌ای شیهه می‌کشد: «به مامانت می‌گم پابرهنه رفتی تو بالکن.» غنچه اخم می‌کند و شانه بالا می‌اندازد. «تلویزیون می‌‌خواد نشونت بده؟» غنچه چشم نازک می‌کند و سر را به سمت بالکن می‌چرخاند: «بله». مادر یک دست به زانو گرفته و دست دیگر به کمر و به سختی و آهستگی از پله‌ها بالا می‌آید.

غنچه از پس دندان‌هایی که قفل‌شان کرده‌است، می‌گوید: «بدو… شروع شد…». صدای گرفتن ناخن از داخل اتاق می‌آید. غنچه سرش را برمی‌گرداند و همان موقع پرواز ناخنی را می‌بیند. نگاهی به پسرخاله می‌اندازد و بعد به سمت تکه ناخنی که روی قالی افتاده می‌رود. با انگشت شست پایش، رشته‌های قالی را می‌خواباند و ناخن را نشان می‌دهد: «یه ناخونت افتاده این‌جا…» ناخنی دیگر پرواز می‌کند. «به مامانم می‌گم ناخوناتو همین‌جور می‌ریزی رو قالی». دلش کمی خنک می‌شود.

غنچه کنترل تلویزیون را برمی‌دارد و صدای آن را زیادتر می‌کند و از درِ شیشه‌ای اتاق مادر را می‌بیند که به اتاق نزدیک می‌شود. مادر وارد می‌شود و به یک پشتی ترکمن تکیه می‌زند و می‌نشیند.

– کی به‌تون گفت امروز پخش می‌شه؟

– خانوم ناظم‌مون سر صف گفت…

و خنده‌‌ای ریز می‌کند، کنترل را جلوی دهانش می‌گیرد و از کمر چند بار به چپ و راست می‌چرخد. آن جلو و نزدیک تلویزیون نشسته‌است.

– بعدِ این منم… نه، این‌جا نبود… جاهاشونو عوض کردن… نه… بعدِ اینم… مامان… مامان…

غنچه با مقنعه سفید شرمن که فقط کمی از کمرش بالاتر است و یک نوار توری به انتهای آن دوخته‌ شده، وارد صفحه تلویزیون می‌شود. مجری برنامه کمی خم می‌شود، میکروفن را به سمت خود می‌گیرد و تندی می‌گوید: «خب… شیرین‌کاری شما چیه دختر خوب؟»

غنچه نخ نازکی به سفیدی مقنعه سفید شرمنی که سرش است دور گردنش می‌اندازد، انگشت‌هایش را چند بار در هوا رو به روی سینه‌اش تکان می‌دهد و بعد یک جا ثابت می‌کند و سرش را بالا می‌گیرد. مجری می‌گوید: «خب؟» غنچه لب‌هایش را به هم فشار می‌دهد، می‌خندد و می‌گوید: «همین دیگه…»

– خب چی شد؟

– تبدیل به لوزی می‌شه…

مجری سرش را بالا می‌آورد، به دوربین نگاه می‌کند، لب‌هایش را باز می‌کند و دندان‌هایش بیرون می‌افتد، سرش را به سمت غنچه پایین و بعد دوباره به سمت دوربین بالا می‌آورد و خنده‌ای می‌کند. غنچه از آن طرف تصویر خارج می‌شود. در خود جمع می‌شود و قلبش تند تند می‌زند. مادر کمی جا به جا می‌شود.

– چی کار کردی؟

– اون نخی که دور گردنم بود رو یه کاری کردم تبدیل به لوزی شد…

– کدوم نخ؟

خنده‌ای منفجر می‌شود.

– خب چرا مقنعه مشکی خودت سرت نبود؟

– واسه این که اون روز سرود داشتیم سر صف. منم عضو گروه سرود بودم.

معلم داد زد: «بچه‌هایی که عضو گروه سرودن، بیان بیرون.» غنچه کنار تخته‌سیاه ایستاده‌بود و دور گردنش با یک تکه نخ سفید ور می‌رفت. ِا… تبدیل به لوزی شد. دوباره با انگشتانش با نخ بازی کرد، ولی لوزی نشد. آن قدر نخ را چپ و راست و بالا و پایین کرد و هی از توی هم رد کرد تا دوباره لوزی شد. تبدیل به لوزی شد یعنی چه؟ این اصطلاحی است که از فرایند نخ بازی در ذهن غنچه شکل گرفته‌بود، ما هم همان را واگویه می‌کنیم.

– تبدیل به لوزی شد؟

مادر دستش را روی زانویش می‌گذارد و به آهستگی بلند می‌شود.

– یا امام زمان… برو از فریده خانوم یه کاسه یخ بگیر…

 به سمت غنچه می‌آید و دستی به سرش می‌کشد و به سمتِ در می‌رود.

– پاشو مامان…

غنچه کنترل را همان‌جا روی زمین می‌گذارد. ما می‌دانیم که به لحاظ ذهنی قادر نبود از جایش جنب بخورد، ولی در نهایت نبودن را ترجیح می‌دهد. می‌دود وارد اتاق کناری می‌شود. گوشه اتاق یک بالش آبی با برگ‌های قرمز و سفید از کله روی زمین افتاده‌است. ممکن است بگویید سر و ته بالش یک جور است از کجا فهمیدیم از کله به زمین خورده؛ می‌دانیم دیگر؛ از کلاغ خبررسان. شما به ما اعتماد کنید. می‌رود خودش را روی آن می‌اندازد و صورتش را توی بالش فرو می‌برد.

– خاله، بچه‌ت دیوونه استا…

هرهری در اتاق می‌پیچد و دنبال آن کانال عوض می‌شود. در اتاق باز و بسته می‌شود. ما کمی نگران غنچه هستیم که سرش را توی بالش فروبرده و معلوم نیست از کجا نفس می‌کشد.

غنچه در همان گذشته‌ای که الان درش نفس می‌کشد، تقی به درِ دفتر زد و آن را باز کرد، انگشت سبابه دست راستش جایی از سقف را نشانه گرفته‌بود:

– ببخشید… با خانوم اعتصامی کار داریم…

– ……..

– چرا خانوم… ولی کار مهمی داریم.

خانم اعتصامی از اتاق معلمان، غنچه را دید.

– ببخشید خانوم… می‌شه یه لحظه بیاید بیرون. باهاتون کار داریم.

حالا در این راهرو که هیچ‌کس در آن نبود، راحت می‌شد حرف زد. ولی آن‌قدرها هم راحت نبود. دنیا قد ارتفاع چشم‌های غنچه شده‌بود. پله‌ها و دیوارها را تا نصفه می‌دید؛ انگار دنیا در ارتفاع یک متری تمام می‌شد. حتی فقط تا کمر خانم اعتصامی را می‌دید. لحظه‌ای بعد دیگر حتی دست‌های خانم اعتصامی را هم که چادرش را با آن‌ها به کمر گرفته بود، نمی‌دید. همه دنیا همان موزاییک‌های طوسی مدرسه ابتدایی پیک انقلاب بود که به سنگ‌های سفید و سیاه مزین شده‌بود.

– خانوم اجازه…

نگاهش چرخید و لبه پایینی درِ خروجی مدرسه را دید که چند قدم آن طرف‌تر بود. اما آن در فقط برای ورود مادران است، بچه‌ها باید از درِ حیاط خارج شوند. نگاهش برگشت و کفش‌های عروسکی براق خانم اعتصامی را دید.

– می‌شه ما رو تو مسابقه محله پخش کنن؟

رنگ کرمی مقنعه خانم اعتصامی تنها رنگ روشن محیط بود، البته اگر از سفیدی شیری‌رنگ صورت و دست‌هایش بگذریم. خانم اعتصامی خیلی سفید است. لپ‌ها و لب‌هایش همیشه قرمز است. همیشه مقنعه کرمی سر می‌کند و خیلی خوشگل است؛ به‌ش می‌آید.

– خانوم اجازه… می‌شه ما رو تو مسابقه محله پخش کنن؟…… آخه مادرمون حامله است، فکر می‌کنه می‌میره. می‌خواد قبل مردنش عکس ما رو تو تلویزیون ببینه…

چرا این را گفت؟ خیلی ساده است. چون دلش می‌خواست تصویرش از تلویزیون پخش شود. کمی آن‌طرف‌تر راه‌پله است که به بالا می‌رود؛ بچه‌ها الآن کلاس را روی سرشان گذاشته‌اند. توی حیاط هم راه‌پله است اما به پایین می‌رود؛ پناهگاه مدرسه.

غنچه صورتش را بیش‌تر در بالش فرو می‌بَرَد. شاید در همین یک دقیقه بیست بار صدای جمله آخر پسرخاله از پشت سرش وارد جمجمه‌اش شده‌است، به پیشانی خورده‌، بر‌گشته به عقب و از این دیوار به آن دیوار، دوباره تکرار شده‌است. راهرو تاریک بود. چراغ‌های مدرسه همه خاموش بود. تاریکی آن‌قدر زیاد بود که نه مقنعه کرمی‌رنگ خانم اعتصامی و نه صورت شیری‌رنگش دوام نیاوردند. غنچه احساس می‌کند دارد در تاریکی راهروی مدرسه ابتدایی پیک انقلاب دفن می‌شود و همان‌طور صورتش را بیش‌تر و بیش‌تر در بالش فرو می‌‌بَرد. با فریاد مادرش از طبقه پایین که می‌گوید:« غنچه… غنچه… یخ چی شد؟» غنچه به پهلو می‌چرخد و در خود جمع می‌شود.

بهتر است بچه را با بدبختی‌هایش تنها بگذاریم. امیدوارم از نوشیدن چای‌تان لذت برده‌باشید.

 

برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

تازه های سایت

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی