امروز

سه شنبه, ۳۰ آبان , ۱۳۹۶

  ساعت

۱۳:۴۶ بعد از ظهر

سایز متن   /

من به اندازه کافی خوش شانس بودم که به تازگی از جایی دیدن کردم که بچه‌ها مواد سازنده سوفله گوشت و سیب زمینی گیاهی را پرورش داده بودند و روش تهیه آن را نوشته و غذا را درست هم کرده بودند. بسیار شگفت‌انگیز بود که می‌دیدم بچه‌ها تا این اندازه علاقمند به بیرون بودن و کار کردن در باغچه‌هایشان هستند. شور و شوق شان برای غذا، این که چگونه کاشته و پرورش می‌یابد، و عطش‌شان برای دانش، کاملا هویدا بود. در زمانی که در کنارشان بودم با خودم می‌اندیشیدم که بیشتر ما بزرگترها تا چه اندازه می‌توانیم از آنان چیز یاد بگیریم.

 آموزگاران آن مدرسه، مدرسه اووال (Oval) در بیرمنگام،همراه با افراد بسیار دیگری که به جد درباره آموزش حفظ محیط زیست و پایندگی (sustainability) آن کار می‌کنند می‌دانند که تا چه اندازه کودکان به این نوع از آموزش عملی عشق می‌ورزند. گرچه [آنچه در این مدرسه می‌گذرد] نسبت به زمانی که من در دبستان بودم خیلی متفاوت می‌نماید اما یکی از ماندنی‌ترین خاطره‌های مدرسه‌ام،کاشتن دانه یک گیاه در کلاس
درس است.
بهترین چیز این بود که در این مدرسه احساس روزمرگی نبود. این که آیا دانه رشد می‌کند یا نه، یا خود کندن زمین، یا یاد گرفتن نام حیوان‌هایی که در حیاط پیدا می‌کردند همه چیزهایی بودند که کودکان را درگیر می‌کردند؛ کودکانی که به راستی به اینها عشق می‌ورزیدند. بایستی از این فضا حداکثر بهره را بگیریم تا نسل بعدی جوانان را برای مبارزه با تغییرات آب و هوا
آموزش دهیم.
حفظ محیط زیست را در برنامه درسی بگذارید
اینکه تغییرات آب و هوا دارد رخ می‌دهد- و یک مساله است- یک حقیقت است. گام بعدی باید تلاش برای عملی ساختن دگرگونی‌هایی باشد که جهان را جایی بهتر می‌سازند. آیا کار خیلی کار بزرگی نخواهد بود که ببینیم حکومت،همه مدرسه‌ها را تشویق می‌کند تا نمونه کار مدرسه اووال را پی بگیرند و مهارت‌های شاگردان و دلبستگی آنان به تولید غذای خودشان را رشد دهند؟ آیا کار خیلی بزرگی نخواهد بود اگر به هر مدرسه، بودجه اندکی داده شود تا زمین کشاورزی و تهیه غذای خودش را به وجود آورد؟ کودکان باید درباره غذا، انرژی و آب پاینده (sustainable)  آگاهی داشته باشند – این باید بخشی از برنامه درسی باشد. به باور من مدرسه‌های ما می‌توانند چگونگی تولید غذای سالم پاینده را توضیح دهند، در ضمن این که به کودکان اجازه می‌دهند تا از سیاره مان و منابعش حفاظت کنند و درباره آن یاد بگیرند. اما ما باید به سرعت عمل کنیم. ما سر یک چهار راه هستیم. اگر یک راه را پیش بگیریم ویرانی سیاره مان را خواهیم دید و اگر راه دیگری برگزینیم شانس حفظ آن برای همدیگر و نسل‌های بسیار دیگر که پس از ما می‌آیند را داریم.
یک آموزش و پرورش خوب، تنها درباره رتبه‌های آزمونی در موضوع‌های درسی سنتی نیست- درباره داشتن یک دانش پایه فراگیر است در این که جهان چگونه کار می‌کند. کودکان باید درباره غذا، انرژی و آب پاینده، آگاهی داشته باشند- این باید بخشی از برنامه درسی باشد. البته در این زمینه، بسیاری از مدرسه‌ها چیزهای زیادی به بچه‌ها یاد می‌دهند و فرصت‌های فوق برنامه ارزشمندی را در اختیار شاگردان می‌گذارند- زمین‌های کشاورزی،انجمن‌های باغبانی و آشپزی و فضای باز برای بازی و یادگیری – اما ما نیازمند این هستیم که اینها در همه مدرسه‌ها باب شوند.
مدرسه‌ها می‌توانند مرکزهای پایندگی باشند
ظهور آگاهی زیست محیطی من هنگامی‌بود که من یک ذره [از بچه‌های مدرسه اووال] بزرگ تر بودم. پس از دوران کودکی ِ با ولع دیدن فیلم‌های مستند دیوید ایننبورگ، من باید ۱۵ ساله بوده باشم که دریافتم برخی از گونه‌های مورد علاقه ام – فیل‌ها و پانداها- در خطرند. چندی بعد، این مفهوم برای اکوسیستم که هر چیزی را به هم پیوند می‌زند به راستی جا افتاد. من دریافتم که نمی‌توانم به این چیزها بیندیشم و درباره آن هیچ کاری نکنم. هر چه بیشتر چشم‌های من به آنچه انسان دارد بر سر این سیاره می‌آورد گشوده می‌شد بیشتر درگیر فهم این شدم که چرا پایندگی در مهمترین بخش اندیشه همه ما جا ندارد.
آموزش یک کودک را از آغاز تا پایانش تصور کنید و این که درباره چگونگی مبارزه با تغییرات آب و هوا  به آن آموزش بدهند- خب،آموزشی نیرومند خواهد بود. شما نمی‌توانید بدون بردن دانش‌آموزان در فضای باز احساس با همدیگر بودن در فضای باز را برانگیزید. به همین خاطر است که من کار کردن در زمین کشاورزی دوستم را دوست دارم. کودکان باید فرصت همکاری کردن با هم،در فضای باز با یک هدف مشترک – تمایل به باغچه طبیعی،کشت پیازها یا سبزیجات،یا ساخت یک ساختمان کوچک گلخانه ای – را داشته باشند. همه این فعالیت‌ها احساس تعلق به اجتماع را برمی‌انگیزند و به آنان انگیزه گفت و گو درباره محیط زیست و در نهایت سیاره‌مان را می‌دهد.
بچه‌ها- همچون شاگردانی که من در مدرسه اووال دیدم- بسیار باهوش‌تر از کسانی هستند که به آنها فقط نمره می‌دهند. ما باید شور و هیجان آنان را برای شیوه تولید و خوردن پاینده تشویق نماییم. این کودکان و مدرسه‌ها و آموزگارانشان امیدها برای تغییر آب و هوا را زنده می‌کنند.
منبع‌

برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

تازه های سایت

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی